Vukašin Stanković

Rođen 1987g. u Nišu.


Srednju umetničku školu Đorđe Krstić završio u Nišu 2006.
Diplomirani slikar postao 2009g. na FLU, Beograd, u klasi profesora Radomira Kneževića, a zvanje Master likovni umetnik stiče 2013g, na istom fakultetu, u klasi profesora Zorana Vukovića.
Trenutno na Doktorskim studijama u Beogradu kod Mentora G-dina Miloša Šobajića.
Izlagao na Više kolektivnih izložbi.

Osvrt Natalija Cerovic

Grafički elementi - linija, kontura i njom fiksirana forma igraju presudnu ulogu u ciklusu radova Vukašina Stankovića posvećenih 1700. godini Milanskog edikta, izloženih u niškoj galeriji RAMART.
Crtež je osnova njegovih slika, portreta, velikih figurativnih kompozicija, raspeća: idejna skica, detalj, studija
i najzad predcrtež prenose se pre početka slikanja na grundiranu podlogu slike. Napetom, izražajnom kompozicijom ovi radovi ubedljivo ilustruju upornost mladog umetnika na putu ka slikama velikog formata. U delima na ovoj postavci uočava se bitna karakteristika-ekspresionistički izraz s jedne strane i realni prikaz izgrađen na primeru starih majstora s druge strane. Kroz energičnu dijagonalnu kompoziciju koja sugeriše kretanje i otpor, a delu istovremeno daje izvesnu monumentalnost, provlači se spoznaja o večitom povratku istog, o kružnom procesu postanka i nestanka, života i smrti.
Vukašin Stanković je izradio veliki broj crteža kao pripremu za sliku. Tehnikom sepije i sfumato atmosferom umetnik uspeva da pojača dejstvo poruke predstavljenih scena i pruži sliku rata, borbe i stradanja. Neposrednim načinom prikazivanja događaja Stanković se suočava prvenstveno sa predstavom čoveka na prvoj liniji borbe, raspetom, umirućem. Ove slike asociraju na cikluse iz istorije umetnosti poput Goje i Diksa, što ukazuje da je univerzalna poruka nezavisna od vremena. Istim intezitetom i neposrednošću slikar oblikuje apokaliptičko lice i sliku rata. Predstavljen je čovek koga očajnički poriv za samoodržanjem, suludi strah i želja za preživljavanjem ne ometaju da se izbori za istinu, da bi do punog izražaja došla njegova ljudska bit, njegov opstanak. Svojim novim ciklusom Vukašin Stanković obnavlja duh savremene figuracije.
Prelaskom na velike formate dela autor pojačava grč svoje lične ikonografije , izostavlja pojedinosti i unosi ličnu simboliku, nedvosmisleno tragajući za primerenim mogućnostima njihovog daljeg obogaćenja. Ozbiljno u svom ikonografskom i metaforičkom značenju, stvaralaštvo Vukašina Stankovića razvija se i drži suptilan odnos sa tradicijom i podsticajima iz vlastite sredine. Te veze nisu neposredno vidljive, ali su prisutne. U novim radovima polazište i cilj bitno su izmenjeni i vidljivi u akumulaciji hromatskih vrednosti u telu slike . Pažljivim odabirom podloge, linijom i drugim intervencijama umetnik izvlači i dodaje u delikatnom i prigušenom registru estetskih namera maksimum polihromne gustine i lakoće u odabranoj strukturi materije.
Stvorena je psihološka klima kompozicije koja je vremenom narasla do oprostorenosti stvarnog i nestvarnog. Uspostavlja se relacija sa stvarnošću iz perspektive svedoka vremena.
Problem koji on u svom umetničkom delovanju postavlja jeste, pre svega, kako održati mentalnu napetost u izmenjenim okolnostima i kako slici nametnuti neku „klasičnu strogost“, a ne žrtvovati pritom neposrednost i svežinu izvođenja. Njegova ekspresionistička priroda bori se sa sirovošću prisvojenog materijala i sa hladnim bojama. Vukašin Stanković žestoko proživljava dramu vlastitog slikarstva koristeći široki spektar reminiscencija.

Sa otvaranja izložbe >> Pogledajte slike >>
© Copyright 2014. Design by Joombooz